Terence Collie won een prijs, ging nadenken over afkomst, en liet zijn bloed testen: zesentwintig naties. Zijn overgrootvader in de derde graad, John Moses Collie, vertrok in 1830 uit Aberdeen, rond Kaap de Goede Hoop, naar de Seychellen, trouwde, opende een van de eerste scholen. De eilanden zijn jong, tweehonderdvijftig jaar bewoond, en wemelen van culturen. Collie zet dat niet in een booklet-essay. Hij schrijft het in groove, in samengestelde maten, in strijkers die meespelen in plaats van te versieren.
Montrose to Mahé opent de reis. Pianotrio, percussie, drie strijkers die geen saus zijn. Harmonie soms kaal, zodat de melodie mag zingen, soms wijd. Opgenomen in Real World Studios. Twee bogen: eerst migratie en twijfel, dan de grond van de Seychellen, palmen, ritme, lucht. Kate Howe tekende de hoes. Een pianist die ontdekte dat hij van overal komt, en dat jazz daar precies de taal voor is; de plaat is te koop via Bandcamp.