Dertig jaar geleden droomde Bill Frisell van een bibliotheek, monniken in kappen, een doos met blokjes kleur. Ze lieten hem horen hoe muziek écht klinkt: Nino Rota, Monk, Sonny Rollins, Charles Ives, Hendrix, Hank Williams, allemaal tegelijk, elk deel helder. Hij werd wakker. Sindsdien jaagt hij die helderheid na. Op 27 februari verscheen In My Dreams, zijn vijfde Blue Note-plaat. Op 18 maart werd hij vijfenzeventig.
Het sextet is een familie die deze bezetting nog nooit had. Zijn trio met Thomas Morgan en Rudy Royston, laatst op Valentine. Zijn strijkers Jenny Scheinman, Eyvind Kang, Hank Roberts, twintig jaar geleden voor het eerst samen op Richter 858. Producer Lee Townsend. De kern is live opgenomen in 2025, in Brooklyn, Denver, New Haven. Daarna, in Opus Studios in Berkeley, geen correcties maar extra lagen, landschappen. Home on the Range komt uit Colorado, zegt hij, waarschijnlijk al in de baarmoeder. When We Go komt van Rambler, 1985, en klinkt nu alsof iemand het in de grond heeft teruggevonden.
Frisell noemt ze my guys. Geen verjaardagsrevue, de droom, eindelijk in een kamer waar al die muziek tegelijk mag klinken, en de plaat staat in de Blue Note-shop.