
Het is half drie in de nacht van 23 maart 1952, in het Concertgebouw in Amsterdam. Dizzy Gillespie heeft net het eerste nachtconcert in het gebouw gespeeld, en nu wordt er gejamd. Kid Dynamite speelt mee. Een foto uit de kleedkamer laat hem die nacht zien met Gillespie en onder anderen Boy Edgar en Ado Broodboom. Wie toen in Amsterdam uitging, kende hem als de ster van Casablanca op de Zeedijk.
Kid Dynamite heette eigenlijk Lodewijk Rudolf Arthur Parisius, maar zijn roepnaam was Arthur. Hij werd in 1911 geboren op een plantage in Hannover, in Suriname, en groeide daar op. Rond 1930 kwam hij naar Nederland op het stoomschip Cottica, volgens de meeste verhalen als verstekeling. Of dat in 1928 of in 1931 was, daarover spreken de bronnen elkaar tegen. Vast staat dat de Franeker Courant in juli 1931 een optreden op de kermis aankondigde van “Mr. L. R. A. PARUSIUS”, verkeerd gespeld, met een Surinaamse banjospeler die later bekend werd als trompettist Teddy Cotton.
In de jaren dertig speelde hij in de Amsterdamse cabarets en in de negro clubs, zoals ze toen heetten. In het najaar van 1936 ging in de Wagenstraat The Negro Kit Kat Club open. De eerste band was die van Teddy Cotton, met Kid Dynamite op altsax. Datzelfde jaar speelde hij ook in Negro Palace aan het Thorbeckeplein, in het kwartet van pianist Freddy Johnson. Later stapte hij over op de tenorsax. Dat was ook het instrument van Coleman Hawkins, de Amerikaan die vanaf 1935 in Nederland speelde, in 1936 en 1937 ook in die Palace. Hawkins prees Kid Dynamite in 1937, en het blad De Jazzwereld schreef dat jaar: “Hij behoort tot die klasse musici die doorzet en niet tevreden is bij het eerste applaus.” Op 28 januari 1939 speelde zijn band in Den Haag op hetzelfde swingfeest als het trio van Hawkins. Een recensent van Het Vaderland vond het feest een “mêlee van brutaliteit en smakeloosheid”, maar rekende Dynamite wel tot de “werkelijke musici”.
Niet iedereen was blij met die clubs. In december 1936 schreef hoofdcommissaris H.J. Versteeg burgemeester De Vlugt over de “negercabarets”. In een rapport noemde hij gekleurde buitenlanders “een gevaar voor blanke meisjes”, en hij schreef over de “funeste invloed” die zwarte musici en hun muziek volgens hem vooral op jongeren hadden. Half december 1936 werden in de Kit Kat Club twee minderjarige meisjes aangetroffen, van 15 en 16. Op 23 december trok burgemeester De Vlugt de vergunningen van de club met onmiddellijke ingang in. De eigenaar ontsloeg het zwarte personeel en de band per 1 januari 1937, en een paar weken later ging de club dicht.
In de oorlog werd het erger. In 1941 maakte de NSB de propagandafilm Kultuur en nog iets. Daarin doen vijf zwarte musici, onder wie Kid Dynamite en Teddy Cotton, alsof ze spelen, terwijl je de witte band van Nat Gonella hoort. In 1943 schreef Tobie Goedewaagen, secretaris-generaal van het departement van Volksvoorlichting en Kunsten, een brief aan de Kultuurkamer. Die organisatie bepaalde in de bezetting wie als kunstenaar mocht werken. Goedewaagen gebruikte hetzelfde woord als Versteeg. Volgens hem waren de gevolgen van optredens door Surinaamse musici “funest” voor de jeugd, want jonge mensen “in de ban van het sensuele negerritme” waren meestal voorgoed verloren voor “edeler muziekgevoelens”. Nog in 1943 werden alle vergunningen voor Surinaamse musici ingetrokken.
Na de oorlog speelde hij weer. In 1947 toerde hij met de band van Ado Broodboom door Spanje, en in 1948 hing er een grote poster van hem bij de ingang van nachtclub La Cubana. Vanaf het najaar van 1949 speelde hij met Teddy Cotton in Casablanca op de Zeedijk. De Surinaamse krant De West noemde dat smalle zaaltje datzelfde jaar “het Mekka der liefhebbers”. Simon Carmiggelt beschreef het duo in 1950 in Het Parool: “Kid Dynamite groept met zijn zeer machtige gestalte om een grote, gouden saxofoon heen en Teddy Cotton drijft de inhoud van minstens twintig mensenlongen in één trompet.” Ado Broodboom herinnerde zich hem later als goedlachs, goed in het pak en met een gouden Conn-tenorsax. In de jaren vijftig speelde hij in Casablanca ook in de orkesten van Boy Edgar.
Op 7 december 1963 reed de auto waarin hij met drie andere musici zat in Duitsland tegen een boom. Een week later, op 14 december, overleed hij in een ziekenhuis bij Hamburg. Hij was 52 en werd begraven in een klein dorp in de buurt.
Na zijn dood kwamen er een straat, een suite en een film. In 1988 kreeg een straat in de Rotterdamse jazzwijk Zevenkamp de naam Kid Dynamitestraat. Bewoners maakten bezwaar, en binnen negen maanden werd het de Arthur Parisiusstraat, in dezelfde wijk als de Teddy Cottonstraat en de Boy Edgarstraat. In 1992 speelde het Surinam Music Ensemble de Kid Dynamite Suite van Hans Dulfer. In de documentaire van Hans Hylkema (2001) vertellen zijn zonen dat hij, als hij niet op tournee was, voortdurend aan het mondstuk van zijn sax zat te vijlen. Een van die mondstukken zit nu in de collectie van het Amsterdam Museum. Hier een fragment uit die film:
Op 11 mei 2027 speelt het Jazz Orchestra of the Concertgebouw in de Kleine Zaal dat verhaal opnieuw, met Efraïm Trujillo op tenorsax en Ronald Snijders op fluit.