Op 12 september 2026 is de Grote zaal van TivoliVredenburg uitverkocht. Hiromi speelt piano en synth; achter haar staat het Metropole Orkest onder Miho Hazama — strijkers én bigband-ritme in één formatie. De week daarvoor en erna klonk hetzelfde programma in Groningen, Amsterdam en Arnhem, en de tour is net geweest terwijl het jubileumalbum Arakatak er al sinds maart ligt. Vijftig musici uit Hilversum die een jazzgast niet dragen als bijrol, maar meespelen.
Die zaterdag in Utrecht hoor je wat de formatie doet wanneer een gast er vol in staat. Hiromi’s rechterhand duwt; de ritmesectie zet door; strijkers liggen eronder zonder de groove plat te trekken, terwijl Hazama dirigeert. Het programma raakt Sonicwonderland en Out There. Het is geen kamermuziekje met een beroemde naam ervoor, maar een volle Nederlandse bezetting van zo’n vijftig musici: strijkorkest, bigband, ritmesectie, ook e-gitaar, bas, drums en keys. Hilversum is hun vaste plek, aan de Heuvellaan; een eigen grote concertzaal hebben ze niet, dus speelt het orkest landelijk — TivoliVredenburg, Concertgebouw, SPOT, Musis. De tour van die week staat hier: Hiromi × Metropole. Op woensdag 9 september was er nog een openbare repetitie in Studio Heuvellaan: dezelfde formatie, dichterbij, vóór de zalen dichtgingen. Vier avonden, één verhaal: een jazzgast die niet wordt «bijgestaan», maar die antwoord krijgt van strijkers, blazers en ritme tegelijk — precies wat de formatie sinds de radio al kan.
Die combinatie van strijkers en groove begon achter een microfoon. Op 25 november 1945 is het ensemble voor het eerst te beluisteren via Radio Herrijzend Nederland, met pianist en arrangeur Dolf van der Linden aan de wieg. De opdracht is helder genoeg voor die jaren: lichte muziek op niveau, voor een land dat net uit de oorlog komt. Geen stichtingsakte-mythe, wel een eerste uitzending. Dáár zit al de hybride vorm: symfonische strijkers én bigband-ritme in één bezetting. Jarenlang speelt het orkest wat de omroep vraagt — financiering uit omroepbudget, later onder de MCO-paraplu — tot het in 2013 zelfstandig wordt. Op 18 juli komt er een stichting; in augustus staat het orkest op eigen benen, met eigen programmering. Hilversum blijft de plek waar ze werken. Geen dramatische «laatste omroepavond» nodig om te horen wat er veranderde: de microfoon bleef, de keuze werd van henzelf. Wat de omroep vroeg, werd wat het orkest zelf programmeert — jazz én pop, fulltime, met dezelfde hybride bezetting die Hiromi in Utrecht nog hoorde.
In april 2014 klinkt die keuze hard in Dordrecht. Op 19 en 20 april nemen Snarky Puppy en het Metropole Orkest Sylva live op in Het Energiehuis, onder Jules Buckley: zo’n zestig musici in één zaal — Jazzwise schreef over een naadloze combinatie. Tracks als Sinatra, The Curtain en The Clearing komen van die avonden. Geen begeleidingsorkest op de achtergrond: de plaat en de Grammy voor Best Contemporary Instrumental Album in 2016 staan op naam van Snarky Puppy & Metropole Orkest. Buckley noemde de opname later een van de meest spectaculaire die het orkest maakte — culturen en stijlen in één greep. Crowdfunding van publiek hielp de sessie, en daarna speelden ze de samenwerking ook in Rotterdam, Parijs en Coutances. Op Spotify staan de credits nog: Live From Dordrecht, Het Energiehuis / 2014.
Hieronder is Sylva te horen:
Arakatak verscheen op 6 maart 2026, onder Hazama — dezelfde dirigent als bij Hiromi. Nieuw werk, onder meer van Vince Mendoza, Postma, Cole, Hazama en Kliphuis, volgens mo.nl. Mendoza werkt weken per seizoen als honorair mee, terwijl Hazama de vaste gastdirigent blijft die de Hiromi-zalen én dit jubileumalbum droeg. Geen nostalgie-lijst van oude hits. Wel een orkest dat tachtig jaar na de eerste uitzending nog schrijft voor de formatie die het is. Buckley, die bij Sylva dirigeerde en later terugkeerde, zei bij die terugkeer dat het orkest fulltime jazz én pop is, en dat je dat hoort in groove, swing en blues. Die zin dekt de Hiromi-zalen én Dordrecht beter dan een slogan over uniek in de wereld.
Hieronder is Arakatak te horen:
Op 27 oktober 2026 staat Fresku met het Metropole Orkest in de Grote Zaal van het Concertgebouw, onder Simon Dobson. Programma Hand op mijn hart, zonder pauze en al uitverkocht — hiphop naast orkestrale pop, soul en jazz in één avond, dezelfde Nederlandse Grote Zaal-lijn als Hiromi, andere gast. Fresku zei op de Concertgebouw-pagina dat hij geen supergrote commerciële artiest werd, wél waardering voelt, en dit project zo’n moment is waarop hij beseft wat hij voor elkaar kreeg. Eind november volgt Jong Metropole met Jeangu Macrooy, 27 tot 29 november, in Regentes, Hilversum en LantarenVenster — Jong Metropole + Jeangu.
Het Metropole Orkest speelt nog steeds mee. Niet als bijrol achter een naam. Als formatie die een gast meespeelt tot het klinkt — in TivoliVredenburg vorige week, in Het Energiehuis in 2014, straks weer in het Concertgebouw met Fresku.