Emile Parisien speelt sopraansax alsof de zin nog niet af is, en dat is de charme. Hij had een onrustige tijd: te veel concerten, te veel projecten, te veel richtingen tegelijk. De Cité Internationale in Parijs gaf hem een avond. Hij belde Yaron Herman, met wie hij twintig jaar speelt en elkaar bijna nooit meer zag, Linda May Han Oh die alleen pakt wat de muziek nodig heeft, Prabhu Edouard die de vloer onder hen vandaan trekt zonder dat iemand valt. Het zou een eenmalige ontmoeting zijn. Na afloop wisten ze: dit stopt niet.
Twee dagen studio, een gok: de frisheid van die eerste avond bewaren. Er staat een Bonbon op, een Olive Branch, en Badhra van Anouar Brahem. Parisien zei dat zachtheid de beste manier is om naar conflicten te kijken. Floating is geen ontsnapping. Het is vier mensen die naar elkaar luisteren tot er ruimte ontstaat. Wie hem van de snelle, virtuoze avonden kent, hoort hier iemand die durft te blijven.