Chris Potter wilde een band die klinkt als een dorpsorkest met weinig middelen en veel karakter: gitaar, bas, drums, viool, klarinet, trombone. Bill Frisell speelt warm en korrelig, de toon die Potter in zijn hoofd had toen hij schreef. Sara Caswell gaat van klassieke helderheid naar fiddleruis. Het titelnummer komt twee keer. Mine Eyes zet de tegenstellingen neer zonder ze uit te leggen. This Earth Would Have No Charms For Me laat licht toe, een gitaarlijn die zacht blijft terwijl de sax rauw is.
Hij zegt dat het verhaal de complexiteit en de tragedie van Amerika in één moment houdt, en dat het nu belangrijk voelde. Dave Stapleton fotografeerde, Oli Bentley tekende. Een saxofonist die dat verhaal speelt, en laat horen waarom het niet is verdwenen; de plaat staat bij Edition Records.