Sonny Clark schreef Cool Struttin’. In hetzelfde jaar zette hij het sextet weg en speelde standards, met z’n drieën. Oktober 1957: Paul Chambers, Philly Joe Jones, Rudy Van Gelder, Hackensack. Dat werd BLP 1579, in de lente van 1958.
Daarna ging hij nog twee keer terug. In november met Jymie Merritt en Wes Landers, in december met Chambers en Landers. Die sessies, plus de alternate takes, kwamen later alleen in Japan uit, als Blues in the Night en The Art of the Trio. Joe Harley kocht ze in de jaren zeventig en bleef teruggaan.
Op 25 september zet Blue Note ze voor het eerst bij elkaar: twee lp’s, Tone Poet, Kevin Gray van de analoge tapes, 180 gram. In het booklet staat nieuw werk van Syd Schwartz, ouder werk van Ben Sidran en Bob Porter, en foto’s van Francis Wolff die nog niet de ronde deden.
Harley zegt dat de meeste mensen deze opnamen niet kennen. Clark maakt van de standards een gesprek, eerlijk en lyrisch, met swing: niet Cool Struttin’, maar de kamer, en de vinyl staat in de Blue Note-shop.