Emma-Jean Thackray was dertien en leerde een brassbandstuk, het Concierto de Aranjuez. Op een illegale downloadsite liep ze tegen een versie van iemand die Miles Davis heette. Niemand in haar provincie kende die naam. Ze dacht dat ze hem zelf had ontdekt. Daarna spaarde ze zakgeld, kocht cd’s, en luisterde op de Discman onder haar hoodie, omdat de bus te duur was. Four leerde ze op trompet op het gehoor, zonder te weten dat het in het songbook stond. Hij liet haar horen dat een muzikant twee oren nodig heeft: één op de noot, één op het geheel. Zo werkt zij ook. Bandleider, producer, auteur.
Dear Miles: A Love Letter verscheen 22 mei 2026. Geen museumstuk. Thackray vraagt wat Miles zou doen als hij nu nog speelde. De elektrische periode écht elektronisch? Jungle onder improvisatie, drumcomputer naast live? In Ronnie Scott’s opende ze Tutu met de zin dat Miles haar in een droom zei dat hij van jungle houdt, en daarna kwam de breakbeat. De set volgt de volgorde waarin zíj hem vond, van Will o’ the Wisp tot So What. Gilles Peterson zette haar in mei in Maida Vale, voor Miles’ honderdste. De vinyl, neon groen, 180 gram, duizend genummerde exemplaren, gaat rond 31 oktober de deur uit.
Op 13 november speelt ze het in Londen, op het jazzfestival. Eerst de brief, dan de zaal.
De plaat is te koop via Bandcamp.