Internationaal

The Myth We Choose gaat over welke verhalen een gemeenschap vasthoudt. Zijn zoon Thingo, achttien, legt de elektronica onder de piano.

Emile Parisien wilde een tegengewicht in een wereld die te hard gaat, en noemde het Floating: vier mensen die naar elkaar luisteren tot er rust komt.

Kalia Vandever zingt voor het eerst op Mana, hun debuut: trombone, pedalen, een spaarzame piano.

Adam Bałdych kan virtuoos, maar op Endless trekt hij de viool naar binnen, in de zaal van Penderecki.

Ralph Alessi zette zijn broer ernaast, trombone van de Philharmonic, en noemde de plaat A Sun That Never Sets.

Steve Swallow schreef Winter Songs toen de muziek hem nodig had, na Carla Bley. De vrienden zijn er, zij niet meer.

Fabian Dudek noemde de band Recent omdat niets klaar mag zijn: het eerste concert, twee dagen repetitie, alles of niets.

Zeven jaar speelde Jeff Parker maandagavond in een kleine club in Los Angeles. Toen die club dichtging, noemde hij de volgende plaat Happy Today.

Tomeka Reid speelt cello alsof het instrument meerdere rollen tegelijk mag hebben, in een kwartet met Mary Halvorson, Jason Roebke en Tomas Fujiwara.

Kokoroko gaf Tuff Times aan Brazilië en kreeg de zin in het Portugees terug, met Luedji Luna die Never Lost opnieuw zingt.