Isaiah Collier zegt dat vreugde nu het politiekste is wat je kunt delen
Isaiah Collier zegt dat vreugde nu het politiekste is wat je kunt delen. Joy verscheen 31 juli op Brownswood.
Isaiah Collier zegt dat vreugde nu het politiekste is wat je kunt delen. Joy verscheen 31 juli op Brownswood.
Immanuel Wilkins nam de Village Vanguard mee naar huis, in drie delen. Practice, zegt hij: een oefening die nooit klaar is.
Terri Lyne Carrington gaf het klimaat, de identiteit en de afschaffing elk een song. Jazz als publieke zaak.
Bill Frisell werd vijfenzeventig en zette de droom van dertig jaar geleden op schijf, live in de zaal, daarna de studio.
Domi en JD Beck waren overal, toen nergens, en kwamen terug met WHO ASKED?
Charles Lloyd maakte de Mumbai-sessie af, nu Zakir Hussain er niet meer is: de plaat die ze later zouden afmaken.
Emma-Jean Thackray schreef Miles een brief: geen tribute-avond, een vraag wat hij nú zou doen, en in november speelt ze het in Londen.
Julian Lage zette de timer op twintig minuten en bouwde daar een kwartet van. Geen Speak to Me II.
Fergus McCreadie zat met zijn trio in een cottage op North Uist. Companion Pieces is de andere kant van diezelfde concentratie.
Lizz Wright en Kenny Banks Sr. maken van twintig jaar één duoplaat: standards, spirituals, en een Amazing Grace die haar pad ooit kantelde.